Lragir.am-ը գրում է․ Սուրբծննդյան երկու ուղերձ Ռուսաստանի ագրեսիային ենթարկված երկու պետությունների՝ Ուկրաինայի ու Հայաստանի ղեկավարների կողմից։ Զելենսկին ուղիղ դիմել է ռուսաստանցիներին ու նկարագրել ռուսական բանակի գործած ավերները՝ թալան, սպանություններ, բռնաբարություններ, ասել, որ ուկրաինական հող զենքով մտածը մահ է գտնելու, արդեն 110 հազար սպանված ռուս զինվորական կա, եւ միակ ելքը զուգարանակոնքեր վերցնելն ու 1991 թ․ սահմաններից այն կողմ հեռանալն է։ Զելենսկին ամոթանք է տվել ռուսներին՝ Կրեմլում նստած մի մարդուց կենդանական վախի պատճառով, որը Ռուսաստանը մտցրել է խորը ․․․ մեջ։
Փաշինյանը սաղմոս է կարդացել ու աղոթել, որ Տերն իր իմաստությունից հեռու չպահի իրեն, որ ինքն ունայնություն չտեսնի, որ իրեն ազատի նախատինքներից, որ առաջնորդի պատվիրաններով․․․ Մեկ թափառական աշուղ, մեկ Պապ թագավոր ու Էրատո թագուհի, մեկ Հիսուս Քրիստոս, Մովսես ու Գանդի, Թումանյան ու Երկիր Նաիրի, այդպես էլ ոչ մի բան չհասկանալով լսածից ու կարդացածից։
Իսկը գեղական տիրացու ձեռնադրվելու ժամանակն է՝ Կաթողիկոսը գուցե այս դեպքում մի կողմ դնի վիրավորանքները եւ չհրաժարվի ձեռնադրումից։ Ազգաշահ գործ կլինի։
Նիկոլի «քաղաքական ժառանգությունը» Էյվազլիից, 29,8-ի «անվտանգային նոր ճարտարապետությունից» այն կողմ չանցավ՝ մտքի, ոգու, արժանապատվության ընդգրկման հարց է։ Եռաբլուր այցերը նույնքան շինծու են, որքան աղոթքները․ դրանք թշնամու ծրագրերի սպասարկման քողն են։ Ինչպես Ավետարանն է ասում՝ վախեցեք նրանցից, ովքեր մարմինն են սպանում, բայց առավել նրանցից, ովքեր հոգին են սպանում։ Նիկոլի քաղաքականությունը վերացնում է Հայաստանը ֆիզիկապես, իսկ առավել՝ հոգեպես՝ սկսած պարտադրվող ներքին գաղջ մթնոլորտից՝ թույլ, պարտված, անկարող, վերջացրած Հայաստանի հնարավորություններն ու շահերը գիտակցաբար վերացնելուց։ Թշնամու ծրագրերի լեգիտիմացման համար միջազգային հանրությունից մանդատ մուրալուց մինչեւ դիմադրության, ազգային իրավունքների ու շահերի չեզոքացում, պետականության գաղափարի այլասերում։
Ռուսն իր պրոքսի ցապար ցեղերով սկզբի համար պետք է դուրս շպրտվի 1994-ի շփման գծից այն կողմ, իր պրոքսի թուրքերի հետ հատուցի 2․5 միլիոն հայկական կյանքերի, հայոց կորսված հայրենիքի համար՝ տարածքները Հայաստանին վերաինտեգրելու եւ հարյուրավոր միլիարդների ռեպարացիաների տեսքով։ Խաղաղությունը շրջանում կարող է հաստատվել միայն Մեծ Հայաստանի եւ Մերձկասպյան Արեւմուտքի անճանաչելի վերաֆորմատավորման միջոցով։ Սա է Հայաստանի ու հայ ժողովրդի անելիքը, նոր աշխարհակարգում պետություն ու դեր ունենալու պայմանը։ Սա թշնամական ծրագրերին հավատարմություն հայտնած տիրացուի ու նրա հենակ խորհրդարանական «ընդդիմության», այս երկուսին սպասարկող մեդիա-փորձագիտության ոչ խելքի, ոչ էլ արժանապատվության բանն է։
